15 weken en 4 dagen.
Dat is nog, moment x85 24 weken en 3 dagen.
Tel daar bij mij standaard 12 dagen overtijd bij op en je hebt het mooie ronde aantal van 26 weken en 1 dag.
Zolang nog voordat Fritsje III geboren wordt! Midje winter, echt mijn seizoen. Heerlijk om in de vrieskou het bed uit te gaan en een hongerige baby te voeden. Maar dat vergeet je allemaal weer hxe8? Zo gaan die dingen.

Voor de allerlaatste keer een dikke buik (de schade naderhand daargelaten), borstvoeding, spuitluiers en gebroken nachten. En al dat moois dat we er nog meer voor terug krijgen.

Maar nu eerst mijmeren met steeds dikker wordende buik.
Over wat het gaat worden.
Hoe we het gaan noemen.
En hoe het eruit zal zien.
(als een plaatje natuurlijk)

15 weken en 4 dagen.
Dat is nog, moment xe2x80xa6 24 weken en 3 dagen.
Tel daar bij mij standaard 12 dagen overtijd bij op en je hebt het mooie ronde aantal van 26 weken en 1 dag.
Zolang nog voordat Fritsje III geboren wordt! Midje winter, echt mijn seizoen. Heerlijk om in de vrieskou het bed uit te gaan en een hongerige baby te voeden. Maar dat vergeet je allemaal weer hxc3xa8? Zo gaan die dingen.

Voor de allerlaatste keer een dikke buik (de schade naderhand daargelaten), borstvoeding, spuitluiers en gebroken nachten. En al dat moois dat we er nog meer voor terug krijgen.

Maar nu eerst mijmeren met steeds dikker wordende buik.
Over wat het gaat worden.
Hoe we het gaan noemen.
En hoe het eruit zal zien.
(als een plaatje natuurlijk)

Als je laatstgeschreven stukje dateert van maart 2011 en het xeds inmiddels al juli, dan mag je gerust stellen dat er een hoop gebeurd is in de tussentijd. En een hoop leuks ook!

Het begint natuurlijk met Sim's 4e verjaardag. Daarna mocht hij meteen aan de slag als kleuter, wat hem tot nu toe zeer goed bevalt. Dat is mede te danken aan zijn grote zus, want bij haar in de klas zitten betekent een vertrouwd en veilig gevoel. Na de zomervakantie zal hij het echter alleen moeten rooien omdat Sterre dan naar groep 3 gaat, maar ik weet zeker dat hem dat gaat lukken.

Op Koninginnedag verdiende Sterre haar eerste centjes door zelfuitgezocht speelgoed van zolder te verkopen.

Begin mei zijn we met de familie Tjongejongens drie dragen naar de Efteling geweest. Een waar feest. Overnachten in een sprookjesachtig chalet, inclusief Klaas Vaak slaapmutsjes. Drie dagen gaf genoeg tijd om alle attracties van onder tot boven te bekijken, maar vooral vanuit de rij. Wachten is niet mijn sterkste punt.

Tussendoor groeide de buik van tante Annemarie en niet vanwege teveel taartjes, maar omdat Sterre en Sim er een neefje bij krijgen! Dat vinden ze natuurlijk heel bijzonder, want een neefje hebben ze nog niet. Half juli wordt het nieuwe familielid verwacht.

Sterre heeft niet stilgelegen in het water. Nee zeg, dat zou wat zijn. Iedere week braaf naar zwemles en na bijna anderhalf jaar, en een beetje aandringen van mama, liet de zwemjuf Sterre zonder kurkjes zwemmen. We hoopten vurig dat ze voor de zomervakantie haar A diploma in ontvangst kon nemen, maar die hoop werd de kop ingedrukt toen ze een nieuwe zwemjuf kreeg die de hele boel graag nog even mxe9t kurkjes wilde aanzien. Ik hakte knopen door en meldde Sterre aan bij een nieuwe zwemschool alwaar ze twee lessen turbozwemmen (dat is 3 uur achterelkaar zwemles in een klein groepje en met een heule goede badmeester) zou volgen en dan waarschijnlijk al af zou kunnen zwemmen. Zo geschiedde. En aankomende woensdag mag mevrouw proef-afzwemmen, potverdrie. Alsof het niets is, maakte ze een enorme verbeterslag en zwemt ze de sterren van de hemel.

Nog een paar weken en dan heeft deze familie vakantie. Hoe, wat, waar en hoe laat lijkt me inbraakpreventie-technisch gezien beter te vermelden zodra we terug zijn. Ook al is dit nu een 'beveiligd' log…

Ciao! Au revoir! Of misschien wel Adios!

Als je laatstgeschreven stukje dateert van maart 2011 en het xc3xads inmiddels al juli, dan mag je gerust stellen dat er een hoop gebeurd is in de tussentijd. En een hoop leuks ook!

Het begint natuurlijk met Sim's 4e verjaardag. Daarna mocht hij meteen aan de slag als kleuter, wat hem tot nu toe zeer goed bevalt. Dat is mede te danken aan zijn grote zus, want bij haar in de klas zitten betekent een vertrouwd en veilig gevoel. Na de zomervakantie zal hij het echter alleen moeten rooien omdat Sterre dan naar groep 3 gaat, maar ik weet zeker dat hem dat gaat lukken.

Op Koninginnedag verdiende Sterre haar eerste centjes door zelfuitgezocht speelgoed van zolder te verkopen.

Begin mei zijn we met de familie Tjongejongens drie dragen naar de Efteling geweest. Een waar feest. Overnachten in een sprookjesachtig chalet, inclusief Klaas Vaak slaapmutsjes. Drie dagen gaf genoeg tijd om alle attracties van onder tot boven te bekijken, maar vooral vanuit de rij. Wachten is niet mijn sterkste punt.

Tussendoor groeide de buik van tante Annemarie en niet vanwege teveel taartjes, maar omdat Sterre en Sim er een neefje bij krijgen! Dat vinden ze natuurlijk heel bijzonder, want een neefje hebben ze nog niet. Half juli wordt het nieuwe familielid verwacht.

Sterre heeft niet stilgelegen in het water. Nee zeg, dat zou wat zijn. Iedere week braaf naar zwemles en na bijna anderhalf jaar, en een beetje aandringen van mama, liet de zwemjuf Sterre zonder kurkjes zwemmen. We hoopten vurig dat ze voor de zomervakantie haar A diploma in ontvangst kon nemen, maar die hoop werd de kop ingedrukt toen ze een nieuwe zwemjuf kreeg die de hele boel graag nog even mxc3xa9t kurkjes wilde aanzien. Ik hakte knopen door en meldde Sterre aan bij een nieuwe zwemschool alwaar ze twee lessen turbozwemmen (dat is 3 uur achterelkaar zwemles in een klein groepje en met een heule goede badmeester) zou volgen en dan waarschijnlijk al af zou kunnen zwemmen. Zo geschiedde. En aankomende woensdag mag mevrouw proef-afzwemmen, potverdrie. Alsof het niets is, maakte ze een enorme verbeterslag en zwemt ze de sterren van de hemel.

Nog een paar weken en dan heeft deze familie vakantie. Hoe, wat, waar en hoe laat lijkt me inbraakpreventie-technisch gezien beter te vermelden zodra we terug zijn. Ook al is dit nu een 'beveiligd' log…

Ciao! Au revoir! Of misschien wel Adios!

Dan ineens is ie daar: Sim zijn eerste schooldag. Of eigenlijk, de eerste dag proefdraaien. What's the difference. Eigenlijk geen, want het is behoorlijk voor het echie. Gewapend met Nijntje rugzak en zijn spiksplinternieuwe, zelfuitgekozen broodbakje en beker was hij helemaal klaar voor school. Want hoewel hij zelden over naar school gaan repte, leek het die dag alsof hij er echt aan toe was. Hoe klein ook nog vergeleken bij de andere kinderen uit de klas, hij hoorde er thuis. Dat thuisgevoel werd natuurlijk mede mogelijk gemaakt door Sterre, want ze zullen tot in de zomervakantie samen in de klas zitten.

Op 26 april zal Sim definitief zijn intrede doen in het basisonderwijs, heeft ie in ieder geval nog even de tijd om te wennen…

Vrijdag gingen wij in het diepe zwembad.
Daar zagen we een badmeester.
En ik ben gewend aan het water toen.

prises    sterre     woont   ingoot     groot   kastil….  

… startte Sterre met zwemles! Een lichtpuntje in januari, wat nou niet bepaald mijn favo maand van het jaar is. En straks, na de kerstvakantie, mag ze door naar het diepe bad. Wat ze uiteraard enorm leuk vindt. "Maar het is wel koud hoor mama." Ik zei dat als ze heel hard zwom, het wel mee zou vallen met de kou.

… klusten we in huis. Dat was natuurlijk ter voorbereiding op iets wat later dat jaar bekend gemaakt zou worden.

… werden we en masse ziek. Gek. Dat was ik allang weer vergeten. Is misschien maar beter ook.

… deed ik een cursus fotografie. Saaaaaai. Echt. Vreselijk saai.

Snel verder.

… maakte ik bekend dat we gingen verhuizen! We verkochten ons huis, wonder boven wonder, binnen no-time en zonder dat er een bord in de tuin had gestaan. Fijn! En van overmoedigheid ging ik ook nog eens een extra logstek openen alwaar ik voor en na verbouwingsfoto's zou plaatsen. Dat log staat nog steeds in de grondverf, zeg maar. Aflakken ga ik heus, echt waar, in 2011 doen.

… ontdekten wij dat de Sterre die wij op school afleverden nxc3xadet de Sterre is die bij ons in huis woont. Maar dat schijnt zo te horen. Dat je kinderen bij jou strontvervelend zijn en bij anderen al het door jou zorgvuldig aangeleerde tentoonspreiden.

… kon ik nog steeds niet fatsoenlijk koken. En huishouden.

… was het xc3xb3xc3xb3k maart.

… logde ik ook nog over mijn zoon. Wat ik overigens veel te weinig doe.

… werd diezelfde zoon maar liefst drie hele jaren oud. Wat zoveel betekent dat hij dxc3xadt jaar vier hele jaren oud wordt, en dus naar school gaat. Slik. Maar dat hadden we niet afgesproken! Dat het zo snel zou gaan!

… deed ik mijn eerste ervaring als kapster op. Na een eerlijk gesprek met mezelf bleek dit niet de meest succesvolle carriereswitch te zijn.

… liep Sterre de marathon.

… namen wij voor heel even afscheid.

… vergeleek ik Sim met Wes.

… lieten wij een leeg huis achter en vierde Sterre haar vijfde verjaardag.

… maakten wij de 'grote' stap van stad naar dorp. Waar wij geen, ik herhaal, geen spijt van hebben, want het is geweldig genieten hier!

Lieve allen, dat 2011 je alles brengt wat je zou wensen. Proost!

Ik kan weer opgelucht ademhalen. Het heerlijk avondje is geweest, dus de kinderen kunnen elkaar weer in de haren vliegen. Ergens mee gaan spelen waar de ander ook nxc3xa9t mee wilde spelen. Op dxc3xade plek op de bank zitten waar juist de ander zijn voeten neergestreken had. Zeuren. Klieren. Etteren. Lekker vertrouwd.
Want het rare is, dat hele Sinterklaasgebeuren heeft een apart effect op onze kinderen. Ze worden er, je gelooft het niet, rustig van. En ja, ik hoor jullie denken, daar zijn vast heel wat want-anders-ga-je-in-de-zak-mee-naar-Spanje-dreigementen aan vooraf gegaan, maar dat is allesbehalve waar. Zo zijn wij niet.
Het waren wxc3xadj die hier wat leven in de brouwerij probeerden te krijgen. Met iedere avond op rij het Sinterklaasjournaal, 36.000 keer Winky en het Paard van Sinterklaas, de grijsgedraaide 'best of' Sinterklaasliedjes cd ingezongen door kinderkoor de Gooische Grietjes. Dat soort dingen.

Dus, na een overdosis suiker te hebben toegevoegd aan onze kinderen vertrokken wij richting opa en oma: tijd voor pakjesavond. Ons lange wachten aldaar werd rijkelijk beloond: Sint kwam hoogstpersoonlijk de cadeautjes langsbrengen! Vergezeld door drie van zijn Pieten arriveerde Sint. Ein-de-lijk. In een wit busje. Ze hadden bandenpech. Vast iets met een pepernoot ofzo.
En toen.
Toen gebeurde er iets wat ik niet verwachtte.
Want hoe was het ook alweer toen je zelf klein was? Gilde je toen niet het huis bijelkaar toen je Zwarte Piet op de deur hoorde kloppen en enkel een zwarte handschoen achter de deur zag verschijnen? Schoof je niet in je met zeven kleuren volgescheten broek bij je moeder op schoot zodra je Sint in het vizier had? Nou. Ik wel. Tot m'n dertiende hoor.
Sterre niet. Zij zag Sint aankomen en ze trok vastberaden een sprintje naar buiten. Liep op de goede, oude man af, pakte hem bij de hand en begeleidde hem naar binnen. Daar mocht hij gaan zitten, op die speciaal versierde stoel. Wat volgde waren gesprekjes, liedjes en een enorme stapel cadeautjes.
Ik zeg, volgend jaar weer!

Ah, en dan nu de foto's:

 
Dit was de Sint bij Sterre op school. Speciaal voor de nu nog peuters had hij een uurtje vrijgemaakt.

 
Sim, normaliter onder moeders rok te vinden, ging toch op de Sint af. Ik dxc3xa9nk omdat hij vermoedde dat de cadeautjes op zijn talloze inelkaar geknutselde verlanglijstjes op dat moment geincasseerd zouden worden. Wat dus voor alle duidelijkheid niet zo was.

 
Sterre bij de Sint: jij was gister ook bij mij op school! Verder bidt ze hier voor vooral veel cadeautjes,denk ik.

 
Sim wederom bij de Sint. Maar dan een andere. Een andere dag. Tuurlijk, wat dacht je dan.

De buit. Een racebaan, een wereldbol die licht geeft, Stratego Junior, kwartet, pyama, viltstiften, ijzertjes, Playmobile brandweerauto, knalroze koekoeksklok and so on, and so on…

Volgende keer over Kerst. Zo vrees ik.

Een verhuizing hakt erin mensen. We dachten, dat doen we wel even, en dat deden we ook, maar de naweeen zijn onontkoombaar. Ik kan er de vinger ook niet precies op leggen; het is als een soort van roes.
Je verlaat een vertrouwde plek, een plek waar je alles kunt vinden en feilloos je weg vindt. Een plek waar de winkels tot 's avonds laat open zijn, de post om zes uur wordt opgehaald, een bakker tussen de middag gewoon open is en waar je precies weet in welk hoekje van de tuin je moet zitten voor de beste zon. Maar gek genoeg heb ik geen heimwee. Het huis waar ik zo enorm aan gehecht was is nu van een ander en dat is prima. Onze herinneringen hebben we daar niet laten liggen, maar dragen we met ons mee. In hoofd en hart. En in fotoalbums ergens ver weg in de garage verstopt. Dat vele lieve buren vlak voor en na ons verhuisden, doet ons heel goed beseffen dat het nooit meer zo zou zijn geweest als dat het was.

Als we (lees: eega) de weekboodschappen in huis halen, dan is dat ook xc3xa9cht voor een week. Of twee. Wijn, brood en andere eerste levensbehoeften moeten in grote getalen aanwezig zijn, want anders… Niet dat we nou op Alaska wonen en een helicopter moeten pakken om een kopje suiker bij de buren te kunnen lenen, maar goed, zo voelt het voor ons stedsjes soms wel. De bakker is tussen de middag gesloten en een verjaardagskaart moet voor vijven gepost zijn. Een dorp verderop.
's Avonds heerst hier een oorverdovende, maar ozo heerlijke stilte. Een stilte die zo nu en dan wordt onderbroken door een luidruchtig loeiende koe. Eentje. En waar het beest precies staat weet ik niet, maar horen doen we 'm. Als klap op de vuurpijl voelt Sterre zich als een vis in het water op haar nieuwe school, met meester Bert. Master Bert, op z'n Frysk. Als ouder kun je bijna niet meer wensen dan dat.

En terwijl het nu pijnlijk echt tot mij begint door te dringen dat de zomer voorbij is gegaan zonder dat wij een mediterraans zonnetje hebben genoten, doet de herfst langzaam haar intrede.
Herfst.
Gad-ver.
Ik kan me bijna niet voorstellen dat er mensen bestaan die als antwoord "herfst" kiezen, als wordt gevraagd welk jaargetijde zij beslist niet zonder kunnen. Van sommige dingen in het leven begrijp ik uberhaupt niet waarom ze bestaan en herfst scoort daar behoorlijk hoog in. En begin nou niet over kaarsjes en open haarden en het tikken van de regen terwijl je lekker onder de wol kruipt. Of denneappels rapen en paddestoelen spotten. En al helemaal niet over mijn verjaardag. Feit is, we moeten het er mee doen. Dit bij uitstek binnen-zit-seizoen, helpt ons wellicht de driehondervijfenzestigduizend onuitgepakte verhuisdozen van hun inhoud te ontdoen.

Dus. Mensen. Tot in april.

*schraapt keel*

Dus.

…

Ja.
Nou ja.
Het werd wel weer eens tijd dacht ik zo.

Het moge duidelijk zijn dat ik niet zo'n ster ben in het schrijven op commando, want ik staar al enige minuten naar een angstaanjagend leeg berichtenveld. En in dit geval ben ik het zelf die de commando's uitdeelt dus theoretisch gezien kan ik er nog onder uit. Doe ik niet. Neen, want wie A zegt. Enzovoort.

Goed. Het leven.
Het is ietwat hectisch. Chaotisch hier en daar. Hoezeer ik me ook tegen het principe 'structuur' verzet, ik ben ook maar een mens en blijk het nodig te hebben. Zo hebben we nu een strak schema opgesteld aangaande het halen en brengen van de kinderen. Je kunt het nog het beste vergelijken met een vijfsterren sudoku. Rete-ingewikkeld zeg maar. Zoon die op het kdv zit in de plaats waar ik werk. Dochter die naar school gaat waar wij wonen. Vriend die weer ergens anders werkt. En allemaal moeten we op tijd zijn. Maar we weten het te managen. Met dank aan rete-flexibele werkgever. Wat zouden we zonder moeten…

Ook zijn wij sinds een maand of wat heuse dorpsbewoners. Het bevalt goed. Het enige waar ik aan moet wennen zijn de openingstijden. Een bakker die tussen de middag de deuren sluit. Supermarkt die om 8 uur de vlag binnenhaalt. En aangezien wij leven op brood en wijn, is dat best wel even wennen ja. Maar we weten het te managen.
Vorige week ging de deurbel. Een nog onbekende vrouw vroeg of we ook geinterviewd wilden worden voor de dorpskrant. Ik zei dat we al op haar zaten te wachten. Ja echt. We hebben namelijk in een spreekwoordelijke scheur gelegen toen we tijdens de verbouwing de dorpskrant onder ogen kregen en daar een driepagina's lang interview mxc3xa9t foto zagen van andere nieuwe bewoners. Lachen! Ja, niet om die bewoners, maar omdat we onszelf al helemaal in die krant zagen staan. Met verwrongen, uitgeputte gezichten en uit het beeld lopende kinderen op de foto. En dat verhaal. Geen touw aan vast te knopen natuurlijk. En zo'n verhaal begint steevast met de zin: Dit zijn Henk en Frida. Zij wonen nu in het huis waar wijlen tante Akkie ooit woonde.